Tony Soprano sedi u fotelji na verandi — to je kadar koji otvara svaku sezonu, isti pogled, ista šoljica kafe.
Samo što ovaj put nije kadar iz serije. To je ulje na platnu. I kada ga gledate dovoljno dugo, shvatite da gledate nešto što je istovremeno sećanje i umetnost. Sam Evans radi upravo to. Australijski umetnik iz Pertha, koji je karijeru počeo slikajući scene rvačkih mečeva osamdesetih, danas je jedna od retkih figura koja je uspela da pop kulturu prevede u figurativno slikarstvo bez ironije, bez distance i bez pretenzije na visoku umetnost.
Stil koji prepoznajete pre nego što pročitate ime
Evans radi akrilom na platnu, često sa paletnim nožem koji ostavlja vidljive tragove poteza — to je ono što njegove slike razlikuje od ilustracije i primiče ih ekspresionizmu. Boje su emocionalno precizne: zelenilo je mračno i gušće nego u stvarnosti, unutrašnjost Badabing kluba ima toplu, tamnu atmosferu koja asocira na zlatne satove, a lica likova nose onu autentičnost koja je Sopranove učinila nezaboravnim. Svaki kadar koji Evans bira su scene koje su se urezale u kulturu: Tony u snu pored bazena, Pol sa espresom, Kristofer u jednoj od onih jutarnjih scena koje pamtite.
Između kolekcionara i fanova
Evans je izgradio masovnu Instagram publiku upravo na raskrsnici između kolekcionara savremene umetnosti i fanova koji hoće da svet koji su satima gledali prenesu u prostor u kom žive. Obe grupe pronalaze nešto posebno u njegovom radu: kolekcionari prepoznaju zanat i originalni pristup, fanovi prepoznaju scenu. Rezultat je publika koja je šira od one koja tipično kupuje originalnu umetnost. Na sajtu samevansart.bigcartel.com prodaju se i originali i printovi, što znači da njegov pristup nije elitistički zatočen.
Sopranovi kao kulturni mit
Sopranovi su odrastali sa jednom generacijom i koji je ona prenosila sledećoj. Tenzija između banalnog i opasnog koja definiše seriju — nedeljni ručkovi, bejzbol treninzi, terapija i nasilje u istom danu — čini je savršenim materijalom za umetnost. Evans tu tenziju ne razrešava niti komentariše. On je zamrzava u trenutku i pita vas da odlučite šta gledate: porodicu ili kriminal, normalnost ili anomaliju.
Kada televizijski mit dođe pod ruku majstora, nastaje nešto što nije ni fan art ni visoka umetnost — nego treća stvar, ona koja funkcioniše u obe kategorije. Sam Evans to zna. A njegova publika, koja se širi iz godine u godinu, polako počinje da razume zašto.